Για την αρχή του έτους, ένα συγκλονιστικό τραγούδι από τους Κερκυραίους Deadfile, μέσα από τον πρώτο τους δίσκο ως κανονικής και πλήρους μπάντας. Καλή χρονιά με χαμόγελα και τα λεφτά μας να τα ξοδεύουμε στα... παιχνιδάδικα!
Οι πολύ καλές συνθέσεις δεν χάνουν τη δυναμικότητα και την αίγλη τους με το πέρασμα του χρόνου. Όπως αυτό το παλιό αγαπημένο τραγούδι σε αυτήν την πραγματικά ανατριχιαστική και στοιχειωμένη εκτέλεση.
Ο μήνας που πέρασε, νομίζω, ανήκει στη Χιλή και στον εξεγερμένο λαό της. Δικαιωματικά λοιπόν γι' αυτόν το μήνα το τραγούδι "Το δικαίωμα να ζούμε ειρηνικά" που χιλιάδες πολίτες τραγούδησαν στο Πάρκο O’Higgins του Σαντιάγο, πριν λίγες μέρες, σε μια τεράστια ειρηνική συγκέντρωση.
"Σπίτι είναι όπου είμαι μαζί σου", αλλά είναι κι εκεί που μεγαλώσαμε. Αφιερωμένο στα πατρικά μας σπίτια, αλλά στην επιστροφή στην (πλήρη) κανονικότητα.
Σπάω τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου με μια διασκευή δυναμίτη, που έρχεται να μας θυμίσει ότι και σε άλλα μέρη της γης, οι εν ψυχρώ δολοφόνοι τη βγάζουν με λίγα χρόνια φυλακή. Συνοδεύεται και με την πλήρη ιστορία του.
Για την καπετάνισσα Carola Rackete που αψήφισε τους ιταλικούς νόμους δείχνοντας αλληλεγγύη, για τον πατέρα που βρέθηκε πνιγμένος μαζί το κοριτσάκι του μέσα στην ίδια μπλούζα στον ποταμό Ρίο Γκράντε στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικό και για την Γκαϊανέ Κασαρτζιάν που δεν άντεξε και απέδρασε από τον κόσμο.
Ίσως επειδή
απέκτησα αργά κινητό, ίσως γιατί δεν έβλεπα προφανή λόγο, τα βράδια το έκλεινα.
Όχι στο αθόρυβο, ούτε σε κατάσταση πτήσης, αλλά κανονική απενεργοποίηση. Ποιος
να με πάρει και γιατί μέσα στα άγρια μεσάνυχτα; Το έσβηνα και ησύχαζα!
Το τελευταίο
τρίμηνο όμως οι συνθήκες άλλαξαν και το άφηνα ανοιχτό. Ωστόσο, ποτέ δεν
χτύπησε για ν’ ανησυχήσω ότι κάτι έγινε, ούτε ποτέ πήρε κάποιος καταλάθος.
Η συσκευή έμενε αθόρυβη, όπως όταν την είχα κλειστή.
Εδώ και
λίγες μέρες ξανακλείνω το τηλέφωνο τα βράδια. Η αλήθεια είναι πως είχα αρχίσει να
συνηθίζω να μένει συνέχεια ανοιχτό, αλλά πλέον δεν υπάρχει λόγος. Η κλήση που απευχόμουν,
έγινε. Όχι βράδυ, αλλά μέρα μεσημέρι με τον ήλιο ψηλά στον ουρανό.
Η δύναμη της
συνήθειας είναι μεγάλη. Κάθε μέρα (συνήθως συγκεκριμένες ώρες) μου έρχεται να
τηλεφωνήσω. Πριν όμως πιάσω το τηλέφωνο σκέφτομαι ότι κανένας δεν θα απαντήσει
και σταματώ. Τώρα που το σκέφτομαι, θα πρέπει να διαγράψω και μια επαφή από την
μνήμη. Μα τι λέω; Μπορεί ποτέ να διαγραφεί αυτή η επαφή από τη μνήμη;
Μακάρι όλοι οι καλλιτέχνες που αγαπήσαμε μικροί, να ωριμάζανε μ' αυτόν τον τρόπο. Ένα πολύ όμορφο τραγούδι από τον (σχεδόν) εβδομηντάχρονο Springsteen που δεν μας πρόδωσε ποτέ. Με αφορμή τον νέο του δίσκο, ας ευχηθούμε να περάσει και για συναυλία από τα μέρη μας.