Όταν ήμουν δεκατριών ονειρευόμουν να ταξιδέψω στη Δανία (λόγω της αγάπης μου για την εθνική τους ομάδα ποδοσφαίρου). Τα χρόνια πέρασαν, οι διαθέσεις άλλαξαν και τα παιδικά όνειρα έπιασαν (λίγη) σκόνη, παρ' όλα αυτά η χαρά μου είναι μεγάλη που τριάντα χρόνια μετά θα βρεθώ εκεί. Από τη Δανία με αγάπη!
Κάθε 10-15 χρόνια βγαίνει από την Ισλανδία (μια χώρα 300.000 κατοίκων) ένα συγκρότημα παγκόσμιου βεληνεκούς. Ξεκινήσαμε με τους Sugarcubes και την Bjork, συνεχίσαμε με τους (πολυαγαπημένους) Sigur Ros και τώρα έχουμε τους Kaleo. Ίσως έχει κάτι το νερό που πίνουν. Η μόνη λύση για να βρω τα αίτια του φαινομένου, είναι να πάω από κοντά να δω τι γίνεται...
Αυτή η δημοσίευση ταλαιπωρείται σχεδόν από τη δημιουργία του
blog. Όλο κάτι γινόταν και κάποια
άλλη έπαιρνε τη θέση της. Μέχρι και δημοψήφισμα προκηρύχθηκε και τελευταία στιγμή άλλαξα επιλογή. Ήρθε όμως το πλήρωμα του χρόνου. Για να το ευχαριστηθείτε ακούστε το
δυνατά! Σημείωση: Αν θέλετε να σιχαθείτε
ένα τραγούδι βάλτε το ήχο κλήσης στο κινητό σας.
Κάθε έτος ζωής (τουλάχιστον στην αρχή) χαρακτηρίζεται από κάτι. Φέτος ήταν τα πρώτα βήματα. Του χρόνου; Οι παλιοί ξέρουν, για εμάς τους καινούργιους ας αφήσουμε τον χρόνο να μας πει...
Μια σύνθεση για όλους όσους μας μεγάλωσαν και στους οποίους, όχι μόνο χρωστάμε περισσότερα απ' όσα θα θέλαμε, αλλά και μοιάζουμε πιότερο απ' όσο νομίζουμε. Επί της ουσίας ότι (καλό ή κακό) είμαστε οφείλεται σε αυτούς. Ας το έχουμε κατά νου όχι μόνο αυτές τις γιορτινές μέρες... Καλή χρονιά!
Θυμάμαι κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '90 μια συναυλία από τις Τρύπες που είχε τίτλο: "Κόντρα στα τσιράκια του Αγίου Βαλεντίνου". Τηρουμένων των αναλογιών το ακόλουθο τραγούδι είναι κάτι ανάλογο για τα Χριστούγεννα. Αφιερωμένο σε όσους σιχάθηκαν ν' ακούνε το Last Christmas δέκα φορές τη μέρα αυτή την περίοδο!
"Τα φιλιά κι οι αγκαλιές τις καθημερινές τις κάνουν Κυριακές".
Πριν είκοσι χρόνια περίπου μετά από μια συναυλία κατάφερα να συναντήσω από κοντά τον Cave και ανάμεσα στα άλλα τον ρώτησα τι μουσική ακούει. Μου απάντησε μόνο Bob Dylan.Μάλιστα είχε πει χαρακτηριστικά: "Δεν ακούω κανέναν που είναι νεότερος από μένα!". Αν και δύσκολα διαλέγεις ένα τραγούδι από Dylan, χωρίς πολλή σκέψη διάλεξα αυτό. Σε κάθε περίπτωση οι απανταχού μουσικόφιλοι χάρηκαν με την βράβευσή του.
Αν σεκάποιον άνοιξε η όρεξη, μπορεί να βρει περισσότερες επιλογές εδώ.
Δεν περιέχει κάποια από τα καλύτερα τραγούδια του. Παρόλο αυτά σε λίγα χρόνια θα λέμε ότι ήταν ένας από
τους καλύτερους δίσκους που κυκλοφόρησε. Η βαθιά, ανείπωτη θλίψη της ερμηνείας
του αποτυπώνεται με τέτοιο τραγικό τρόπο που γίνεται αντιληπτή και από έναν ανυποψίαστο
ακροατή. Πως εκφράζεται ένας καλλιτέχνης
όταν χάνει ξαφνικά τον 15χρονο γιό του; Μάλλον κάπως έτσι.
Τώρα που το δεκαπενθήμερο αθλητικό πάρτυ,το οποίο νομοτελειακά θα γονατίσει οικονομικά άλλη μια χώρα τελείωσε (μην ξεχνάμε και τα δικά μας με τις πυρκαγιές της Γιάννας), ας αποχαιρετήσουμε το μικρό (ή μεγάλο για κάποιους) καλοκαίρι.
Σε όσους αρέσουν τα σφυρίγματα, μπορούν να ακούσουν και τη συλλογή με τίτλο Careless whistles, που επιτέλους κατάφερα να ολοκληρώσω...
Λίγο συμβατική ηκαλλιτέχνιδα (το παραδέχομαι), αλλά και το τραγούδι έχει μια πολύ ωραία αέρινη μελωδία και ολόκληρος ο τελευταίος δίσκος της είναι ό,τι πρέπει για το καλοκαίρι. Άλλωστε αν δεν ελαφρύνουμε και τώρα την ατμόσφαιρα πότε θα το κάνουμε;
Δε χρειάζονται θλιβερά γεγονότα για να θυμόμαστε αγαπημένα τραγούδια και καλλιτέχνες. Για όλους όσους που παρά τους σωματικούς πόνους, την ψυχική οδύνη, τα οικονομικά προβλήματα και την κακή τους τύχη, συνεχίζουν να δημιουργούν όμορφα πράγματα και να κοιτάνε μπροστά.
Μπορεί να φαίνεται λίγο περίεργηη επιλογή, αλλά αναμφισβήτητα το τραγούδι που χαρακτήρισε τον μήνα που πέρασε ήταν το ακόλουθο. Η εμπειρία της συμμετοχής στην Ολυμπιάδα EUSOήταν από αυτές που θα μας συντροφεύουν μια ζωή. Για όλα όσα είδαμε, μάθαμε, γνωρίσαμε και γευτήκαμε: Boing boom tschak (αν το ακούσετε 2-3 φορές θα σας κολλήσει!)